تبليغاتX
نشریه دانشجویی نیستان

مژده ای دل که دگرباره بهار آمده است /خوش خراميده و با حسن و وقار آمده است/ به تو ای باد صبا می دهمت پيغامی/ اين پيامی است که از دوست به يار آمده است/شاد باشيد در اين عيد و در اين سال جديد/ آرزويی است که از دوست به يار آمده است

كمرِ شاخه شكست

سايه‌ها دل‌نگران

ابرها چه تحصّن كردند

ماه، ساكت از غصّه‌ي خويش

ميزبانِ دلهره‌ها!

آسِمان مي‌بارد

باد از زورِ غمش لب بربست

مام!

از دُردانه نسيمت چه خبر؟!

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم دی 1387ساعت 11:21  توسط رحیمی  | 

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر ، با آن پوستین سرد نمنکش
 باغ بی برگی
 روز و شب تنهاست
با سکوت پک غمنکش
ساز او باران ، سرودش باد
 جامه اش شولای عریانی ست
ور جز اینش جامه ای باید
بافته بس شعله ی زر تا پودش باد
گو برید ، یا نروید ، هر چه در هر کجکه خواهد
 یا نمی خواهد
باغبانو رهگذاری نیست
باغ نومیدان
چشم در راه بهاری نیست
گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد
ور به رویش برگ لبخندی نمی روید
باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟
داستان از میوه های سر به گردونسای اینک خفته در تابوت
پست خک می گوید
باغ بی برگی
خنده اش خونی ست اشک آمیز
 جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن
پادشاه فصلها ، پاییز

مهدی اخوان ثالث


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم مهر 1387ساعت 2:2  توسط عباسپور  | 

گاپ گاپ
گاپ گاپ

گومپ گومپ
گومپ گومپ

یادم میاد!
یادت میاد؟

یادم؟
یادم؟
یادم میاد؟

نه

تو نبودی
تو؟
نه

دنبال قطار می دویدی
یادت نیاد
نه
نه

کوپه هارو پرواز می کردم
که یه لحظه...چشات...


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387ساعت 18:54  توسط طباطبايي  | 

آسمون
بارون
شرشر

چشمات
آروم
چیک چیک

آبرو
بی هوا
نم نم

زندگی می آید

تو می آیی

آبرو می رود
می رود
می رود
.
.
.
برنمی گردی

بر نمی گردی.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوم اردیبهشت 1387ساعت 11:31  توسط طباطبايي  | 

خانه ای داشتم امن

              ساخته بودمش از کاهگل

                            سقفش از کاه

                        پله هایش سنگ

                                              باغچه ای داشتم

                                                                که در آن

                                                                 اول بهار

                                                                     گل زنبق می کاشتم

ده تومانی داشتم

به بهانه نان ترشکی

می گرفتم از مادر

                         آخرش جمع می شد در قلک

                                      که هر از چند ماهی

                                      جیب آبروی پدر را وصله می زد

.....

کاش می شد با نان و پنیر

      حقیقت را هم خرید

           تا در خم کوچه

                دخترکی با گیسویی طلایی

                       صورتی آفتاب سوخته

                              پیش چشم مردمان چشم شسته

                                                             نکند دستی دراز!

آنروز

      ده تومان را دادم

      دخترک خندید

       پدرش آمد

       کوله بارش اعتیاد

       دخترک را هم برد

                           افسوس خوردم که چرا من دادم

                                         عرق پدرم را به دود !

.....

زیر آفتاب کوچه

                    فردا

                           ده تومانی در دست

                                                          چشم منتظر لبخند بود..

            دلم                                                               

                                    تنگه، خیلی تنگ                                           زمستان  1377      

                                                                                                               بوشهر              

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم خرداد 1386ساعت 22:43  توسط عباسپور  |